განაჩენი: ქალი!!!

როცა ჩეჩნეთში პოლიციამ გაგვაჩერა, მანქანაში შვიდნი ვისხედით. ექვსი მათგანის საბუთები შეამოწმეს, ჩემი არა. ბიჭებმა მაშინვე აღიარეს: „ეს სექსიზმია“. მიუხედავად იმისა, რომ დღეს ისინი ცოტანი არიან: ექვსი, ათი, ოცი... მე გამეხარდა, ეს აღიარება. მათი შვილები ისე არ მოიქცევიან, როგორც ის პოლიციელი. მათი შვილები სხვანაირად იაზროვნებენ და შეცვლიან საზოგადოებას, მაგრამ, ეს იქნება მომავალში, ოდესმე, ოდესღაც, ჩემთვის უცხო, სხვა საქართველოში. დღეს კი, ერთ წრეზე ვტრიალებთ. წრეზე, სადაც კაცს და საზოგადოებას ყველაფრის უფლება აქვს.

დღეს, მეუღლისა და შვილის მკვლელობაში ბრალდებულ მაგდა პაპიძეს უვადო პატიმრობა მიუსაჯეს, მაშინ, როცა საქმეში ჯერ კიდევ უამრავი კითხვა არსებობს. კითხვები, რომლებზეც პასუხი არც გამოძიებას აქვს და არც ექსპერტიზას. განსაკუთრებით შემზარავია ყოველდღიურად შეცვლილი ჩვენებები. საქართველოს კანონმდებლობით თუ მოწმე ბრალდების სასარგებლოდ შეცვლის ჩვენებას, მას პასუხიმგებლობა არ ეკისრება, ხოლო თუ მოწმე დაცვის სასარგებლოს შეცვლის ჩვენებას მას პასუხისმგებლობა ეკისრება. ამ კუთხით საქართველოში დანერგილ მახინჯ პრაქტიკას, ხომ არადა არ ეშველა. არავის უნახავს, არავინ არის დარწმუნებული, რომ მაგდა პაპიძემ ქმარ-შვილი მოკლა. მაგრამ ის დამნაშავეა, იმიტომ რომ დედამთილს ასე სურს. პატარა საქმე ხომ არ არის, მოკლა კაცი, რომელსაც ქვეყანა უნდა დაეცვა, როცა ერთი უსუსური ქალისგან საკუთარი თავი ვერ დაიცვა.

შვიდი თვე საზოგადოება ამ ქალს ყოველდღე ცოცხლად მარხავდა, ისე რომ, არავინ კითხულობდა: რატომ? რისთვის? როგორ? არადა, მის შესახებ მხოლოდ, ერთი რამ ვიცოდით: ის, ეჭვმიტანილი იყო ქმარ-შვილის მკვლელობაში. მაგრამ, ის, მაინც დამნაშავე და მკვლელი იყო, იმიტომ, რომ დედამთილმა დანაშაულის ადგილზე ერთი თვის შემდეგ, აღმოაჩინა ნივთმტკიცებულება, რომელიც პირველივე დღეს ადგილზე მისულმა სამართალდამცავმა ორგანოებმა ვერ აღმოაჩინეს.

არავინ დაინტერესებულა, არავის უკითხავს, არ არსებობს სტატისტიკა იმის შესახებ, თუნდაც, ბოლო ერთი წლის განმავლობაში რამდენმა ქმარმა მოკლა ცოლი. მაგრამ, ვიცით, რომ თითქმის ყოველდღე ქმარი კლავს ცოლს, ტოვებს შვილებს დედის გარეშე და უმახინჯებს მათ ცხოვრებას. თუმცა, არც ერთი საქმე არ გახმაურებულა. არც ერთი დანაშაული არ გამხდარა საჯარო და ყოველდღიური განსჯის საკითხი. არავის შეუხედავს, ამ ქმრების ბინძურ თეთრეულში. არც ერთი მათგანისთვის არ მიუსჯიათ უვადო პატიმრობა. ისინი, კაცები არიან და მათ ყველაფრის უფლება აქვთ!? მაგდა კი, ქალია!?

მაგდა ქალია, რომელსაც, ის, რაც ფეხებშუა აქვს ცოდვა და დანაშაულია. მაგდა თავიდანვე დამნაშავე შვილი იყო, იმიტომ რომ, მას არჩევანის უფლება არ ქონდა, კავკასიური ოჯახებისთვის არც ისე, სასურველი შვილი - გოგო დაიბადა და ოჯახი დიდად ვერ გაახარა (გვარს ვერ გააგრძელებდა). მაგდა ქალია და ის, ვალდებული იყო, ჯერ მშობლებს დამორჩილებოდა, ოჯახი არ შეერცხვინა, საზოგადოებისთვის „წმინდა“ ქალი ყოფილიყო, მერე კი, ქმრისთვის მორჩილი ცოლი, რომელმაც თავისი ადგილი უნდა იცოდეს. დედამთილისთვის, მამამთილისთვის, მაზლისთვის, მულისთვის დამჯერე რძალი. განსაკუთრებით, დედამთილთან და მულთან არ უნდა ამოეღო ხმა, რადგან ისინი ყოველთვის მართლები არიან და მერე, საზოგადოებას რა პასუხს გასცემდა? საზოგადოების განაჩენი და კავკასიური კანონები ხომ, ყოველთვის სწორი და უტყუარია!? კავკასიური კანონები, რომლის მიხედვითაც დედობის უფლებაც კი არ გაქვს, თუ ოჯახს და ქმარს არ დაუჯერე.

საქართველოში ყველა განათლებულია, ყველა რაღაცის ექსპერტია, მაგრამ ჯერ რატომღაც არავინ არ დაიბადა ადამიანურობის ექსპერტად. არავინ ეკითხება სამართალდამცავ ორგანოებს, რატომ არღვევდნენ ამ ქალის უფლებებს და გასცემდნენ ინფორმაციას, როცა გამოძიება არ იყო დასრულებული. არავინ, ეკითხებოდა მედიას, რატომ არღვევდნენ პროფესიული ეთიკის კოდექს და უსირცხვილოდ, აშუქებედნენ თითოეულ წვრილმანს. არავინ ეკითხებოდა საზოგადოებას, რა უფლებით გამოჰქონდათ განაჩენი, თუნდაც ეს ქალი დამნაშავე ყოფილიყო. თუმცა, არც მაშინ არავის უკითხავს არაფერი, როცა მარეტა ჩავქოლეთ. ასეთი იყო, მთის კანონი და ასეთია დღეს საზოგადოებრივი კანონი და მართლმსაჯულება, რომელმაც არა ერთი ქალის ცხოვრება დაანგრია. რომელიც, ისე ლახავს ადამიანის თავმოყვარეობას, რომ ერთხელაც არ იკითხავს - იქნებ ვცდები? და თუ ვცდები, ვინ დაუბრუნებს ამ ქალს ღირსებას, რომელიც წავართვი?

დღეს, მაგდა დამნაშავეა, რადგან ის, ქალი-ადამიანია, რომელმაც შეიძლება დაუშვას შეცდომა, იმიტომ რომ, ადამიანია, მაგრამ არ აქვს შეცდომის დაშვების უფლება, იმიტომ რომ, ქალია. იმიტომ რომ, დედამთილს და ქმარს არ დაუჯერა. ერთადერთ ნუგეშად ის დარჩა, რომ ღმერთმა მისი შვილი მაინც შეიბრალა და ბავშვი ვერ ხედავს, ჯერ საკუთარი ოჯახის ნამდვილ სახეს, მერე კი, სიძულვილით სავსე საზოგადოებას, რომელსაც ყველაფრის უფლება აქვს, იმიტომ რომ, დამნაშავე და სანახაობა სჭირდება.

შვიდი თვე საზოგადოება უსაქმურად არ იყო, მას სალაპარაკო ჰქონდა. შვიდი თვე მაგდაზე იყო დამოკიდებული რამდენად რეიტინგული იქნებოდა მედია. შვიდი თვე მაგდაზე იყო ამოფარებული მთელი ქვეყანა, რომელიც ცდილობდა მთელი თავისი სიბინძურე მისთვის დაებრალებინა. არჩევანში არც შეცდა. ვინ დაიცავდა ქალს, რომლის მოწინააღმდეგეც დედამთილი იყო. ხელისუფლებამ ხომ, მაშინ მიატოვა ხალხი, როცა კანონები საკუთარ თავზე მოირგო.

კიდევ ერთი ქალი შეეწირა, ვიღაცეების სულელურ ამბიციებს. მაგრამ მე მეცოდება საზოგადოება, რომელმაც კიდევ ერთხელ ჩამოიხსნა ნიღაბი და დაგვანახა, რომ ადამიანი ცხოველისგან შეიქმნა და მის შექმნაში ღმერთის ხელი ნამდვილად არ ურევია; მეცოდება ხელისუფლება, რომელსაც მხოლოდ დამნაშავე სჭირდება; მეცოდება მედია, რომელსაც საკუთარი რეიტინგის გარდა არაფერი აინტერესებს; მეცოდება მაგდას დედამთილი, რომელმაც შვილი ვერ გაზარდა; მეცოდება ყველა ის ადამიანი, ვინც ტაშით შეხვდა ნაფიცი მსაჯულების ვერდიქტს; მეცოდება მოსამართლეც და ის 12 ნაფიცი მსაჯულიც, რომლებიც ვიღაცის ინტრიგების მსხვრეპლნი არიან და საკუთარ პროფესიას ბოროტად იყენებენ. მათ უსამართლობას შეწირული ადამიანების რიცხვი, კიდეც ცალკე თემაა.

Дагестан - Путь к миру

Абуталиб сказал:«Если ты выстрелишь в прошлое из пистолета, будущее выстрелит в тебя из пушки»...

26 мая, когда наша, еще в иллюзиях находившаяся нация, отмечала День независимости, мы отправились в Республику Дагестан на российско-грузинский форум–«Россия и Грузия: обретая будущее!», который проходил по инициативе Дагестанского государственного университета(ДГУ) и при поддержке Федерального агентства по делам молодежи(Россмолодежь).

В восточной части Северного Кавказа, находящееся у берегов Каспийского моря, эта маленькая республика, к сожалению, до сегодняшнего дня является жертвой нашего современного стереотипного мышления и про нее мы знаем только одно – то, что это один из самых тяжелых регионов Кавказа. Хотя, как ее называют «Страна гор», отличается большим этническим, языковым и культурным многообразием. Она сегодня смогла подготовить платформу диалога, посвящённого российско-грузинскому мирному будущему.

Махачкала- От потерянных отношений…

После 10-часовой поездки, мы прибыли в столицу Дагестана - Махачкалу.  Город не смог меня сильно впечатлить, у меня осталось такое впечатление, что я оказалась в одном из районов Тбилиси. В Махачкале, как и в Тбилиси суматоха и хаос: перегруженные транспортом дороги, на каждом углу что-то продают, испорченные фасады и, что больше всего бросается в глаза, как и в Тбилиси, незапланированное строительство.

После размещения в отеле первая встреча состоялось в «Доме Дружбы», где нас встретили представители разных диаспор и студенты ДГУ. Мы вместе вспомнили исторически сложившуюся территориальную близость (соседство) и дружбу. «У нас отняли политическую дипломатию, но к счастью, есть общественная дипломатия, которую никто не сможет изменить. Политики приходят и уходят, но народы продолжают существовать и дружить. И сегодня, в такой сложной сложившейся ситуации, несмотря на тяжелую дорогу, наши грузинские гости все равно смогли приехать к нам, мы надеемся, что все изменится к лучшему». После окончания встречи нас поздравили с Днем независимости Грузии и выпили тост за нашу страну.

Вечером мы посетили Дагестанский государственный университет, где для нас провели  экскурсии  в исторический и зоологический музеи, которые существуют на базе университета, нас отвели в планетарий факультета физики, а также нам рассказали о особенностях обучения на биологическом факультете, о лабораториях, ботаническом саде, аквакомплексе, которые входят в базу биологического факультета ДГУ. После общения со студентами ДГУ, у меня сложилось впечатление, что Дагестан, минимум через 20 лет будет более развит.

Дербент – город-музей под открытым небом…

Незнание традиций, их образ жизни и культуры соседних стран, смущает и вызывает некий комплекс. Сколько не читай, сколько не интересуйся, все равно со стороны, не побывав там, все это остается чужим и неопознанным. Из-за этого для всех нас оказалось приятным сюрпризом, что культурной программе форума было отведено больше времени, чем разным разговорам. Визит в Дербент смог заполнить расколотые и ставшие чужими отношения, которые продолжаются на протяжении нескольких лет.

Построенный дербентским белым камнем город, с каждым камнем рассказывает нам свою 2000-летнюю историю (как известно, археологический возраст Дербента насчитывает 5000 лет). Зелень Каспийского моря, самая древняя крепость России - крепость Нарын-Кала, которая внесена в список Всемирного наследия ЮНЕСКО, Джума мечеть, построенная в VIII веке, старая армянская церковь, музей Петра I, знаменитый Дербентский коньячный комбинат, это лишь малая часть того, что мы успели увидеть. Несмотря на это, в городе можно увидеть еще множество интересных и исторически важных памятников. Если Вы когда-либо побываете в Дербенте, считайте, что вам очень сильно повезло и Вам выпало счастье побывать в одном из самых красивых городов мира. Это город-музей под открытым небом, где особенное отношение к жизни. Как будто там все намного легче, спокойно и более свободно.

Россия и Грузия: настоящее или мирное будущее?

Сегодня в Грузии этим вопросом задаются лишь единицы, а также малое количество тех, которых осознают, что без диалога с Россией, невозможно восстановить территориальную целостность мирным путем. На форуме в Дагестане рассмотренное прошлое, настоящее и возможно светлое будущее двух стран: России и Грузии, является маленькой искрой, зажечь которую опять зависит от нас. Зажжем огонь мира или войны?!

Участниками форума была озвучена не одна версия для мирного будущего. Мы вспомнили войну 2008 года и ее последствия. «После войны 2008 года мне часто приходится приезжать в деревни, находящиеся на разделительной линии. Каждый визит является осмыслением того ужаса, который стал результатом необдуманного шага, политических амбиций и войны.  Для мирного будущего необходим четырехсторонний диалог, между Абхазией, Южной Осетией, Грузией и Россией...». Российская делегация выразила свою готовность к предложенной инициативе.

Безусловно, у нас нет иллюзии, что на протяжении многих лет возведенные как Кавказ искусственные барьеры, позволят нам решить эту проблему в ближайшем будущем. Но, несмотря на тяжелую политическую ситуацию, сегодня все стороны осознают необходимость устойчивого мира. Что война и закрытые границы, только потерянные отношения, разделенные семьи и в сто тысяч раз сокращенная экономика.

P.S. Огромное спасибо Дагестанскому государственному университету за организацию диалога(форума). Спасибо всем тем людям, которые организовали наш визит в Дагестан и всем тем, кто был с нами на протяжении этих дней. Отдельное спасибо молодежи Дагестана за оказанное внимание и гостеприимство.